مقدمه وَ إِذا بَدَّلْنا آيَةً مَكانَ آيَةٍ . . . قالُوا إِنَّما أَنْتَ مُفْتَرٍ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْلَمُونَ « 1 » « و ما هر گاه آيتى را از راه مصلحت نسخ كرده و به جاى آن آيتى ديگر آوريم . . . ( كافران اعتراض بر نسخ آيه كرده ) مىگويند تو ( بر خدا ) هميشه افترا مىبندى ، چنين نيست بلكه اكثر آنان نمىدانند » . « قرآن » ، فرمان الهى و قانون و برنامهء بنيادين انسان است كه براى تنظيم زندگى او در معرض انديشه‌ها قرار گرفته است تا به حيات وى معنا و به انديشه‌اش نور بخشيده و به اوج قلّهء كمالش بنشاند . « قرآن » ، بهار دلها ، شفاى دردها ، سرچشمهء زلال دانشها ، زايندهء تيرگيها ، استوارترين و ارجمندترين سند معرفت اللّه است . رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - در روزگارى فرمان رهايى انسان را يافت و پيام بلندش را بر مردمان فرو خواند كه روابط انسان درهم شده بود و جامعهء بشرى را خفقان ، وحشت ، دلهره و ناامنى فرا گرفته بود و در محيطى چنين آلوده ، گلبانگ قرآن ، با نفى امتيازهاى موهوم و برچيدن بساط تفاخر و تكاثر و دعوت به توحيد و نفى عبوديت غير خدا ، وحدت جامعهء انسان را رقم زد و در فرجام ، صلح و صفا و آرامش را به ارمغان آورد . « قرآن » ، ثقل اكبر و بزرگترين يادگار رسول خاتم و مايهء هدايت و چراغ انديشه‌هاست . ملتزمين ركاب آن ، قرين خدا و رهروان پاكش به دنبال خاندان محمد

--> ( 1 ) نحل / 101 .